Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Η τιμή της Αγάπης


Από μικρός ακούω τους γύρω μου –και τον εαυτό μου- να ορίζουμε την αγάπη, την φιλία, την ευτυχία και άλλα τέτοια  με αόριστους ορισμούς και πάρα πολλή φλυαρία. Την μέρα των Χριστουγέννων, φεύγοντας από φιλικό σπίτι, αδυνατούσα για ώρα να θυμηθώ που πάρκαρα, και όταν τελικά θυμήθηκα και έκατσα στο τιμόνι αδυνατούσα να θυμηθώ πως παίρνει μπρος το μηχάνημα.
Περπατώντας λοιπόν για το σπίτι κατά τις μικρές ώρες, ένιωσα έξυπνος ξαφνικά όταν σκέφτηκα ότι την φιλιά την ορίζουμε με κανόνες και δόγματα, απαγορεύσεις και απαιτήσεις.  Και άπαξ ο φίλος παραβεί κάποιον κανόνα αποβάλλεται διαπαντός από την ζωή μας. Και τότε απελπισμένα ψάχνουμε τον επόμενο που θα μας κάνει ευτυχισμένους. Μα και αυτή η αγάπη τελειώνει με το που πάψουμε να πιστεύουμε ότι ο άλλος θα μας σώσει. Η αρμονία είναι εύθραυστη.


Λένε πραγματική αγάπη είναι... και ακούς διάφορα που σε βγάζουν από τα ρούχα σου. και έτσι γυμνός και ταπεινωμένος από την τόση ανθρώπινη ελαφρότητα που σε στοιχειώνει, συγκρίνεσαι για να νιώσεις ανώτερος. Άλλο πάλι και αυτή η ανωτερότητα που διακατέχει όλους μας. Η σύγκριση είναι άλλη μία ανθρώπινη αδυναμία που χρησιμοποιούμαι για να βρούμε μια θέση –μια οποιαδήποτε θέση, η ψηλότερη η καλύτερη- σε μια ιεραρχία που κανένα νόημα δεν έχει, και είναι διαφορετική στο κεφάλι του καθενός. 
Πάντα πίστευα πως συμπεριφέρομαι σωστά στους ανθρώπους,  και οποιαδήποτε διαφορετική εκτίμηση με έκανε έξαλλο. Ο φίλος που έκρινε αρνητικά τις κινήσεις μου, χαρακτηριζόταν αμέσως εγωιστής, αλαζόνας, αχάριστος, κομπλεξικός, ζηλιάρης. Και τσούπ κατευθείαν κατέληγε στην μαύρη λίστα . Ανοχή μηδέν. Ο δε φίλος που  με έλουζε με κομπλιμέντα και κατάφερνε να κάνει την μύτη μου ακόμα πιο μεγάλη, έμπαινε στην λίστα των αγαπημένων χωρίς δεύτερη σκέψη. Τόση αφέλεια.
Φιλίες χωρίς ευσυνειδησία και υπομονή. Η ευθιξία στο μεγαλείο της.

Δεν με νοιάζει πια τι είναι αγάπη, εγχειρίδιο αγάπης πουθενά δεν πρόκειται να βρω. Φτάνει πια κανόνες ευτυχίας και δόγματα. Ξαφνικά δεν περιμένω τίποτε από κανένα και νιώθω τόσο ελεύθερος, ελπίζω να κρατήσει αυτή η σκέψη και μετά που θα ξενερώσω από το ποτό.

Είμαι αυτός που είμαι, όχι από καπρίτσιο αλλά επειδή  εδώ με οδήγησαν οι εμπειρίες, οι συναναστροφές, το DNA. Kάνω ότι με κάνει χαρούμενο. Ζω για μένα, όχι για σένα. Μπορεί να μην συμφωνείς μαζί μου, αλλά δεν ζητώ την αποδοχή σου, με νοιάζει όμως να σέβεσαι αυτό που είμαι, ακόμα και αν είναι κάτι πολύ εκτός από το δικό σου εαυτό.



Έφτασα επιτελούς σπίτι, αλλά δεν ήθελα με τίποτα να μπω μέσα.


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

...και ξαφνικα ανακάλυψα το blogging!

μου φαίνεται δυνατό εργαλείο... εχω την εντυπωση πως θα ενθουσιαστω πολύ άσχημα με αυτο το blog! καλως ήρθα λοιπόν. :))